Kolęda rozterek [świąteczna] - Budka Suflera

Łoskot ostatniejz bram, 
Ostatni niknie przechodzień. 
W stronę spokojnych mórz, 
Rusza śnieżny żaglowiec. 
A jeden maszt to jest wiara, 
A drugi to nadzieja. 
Zostałem na nabrzeżu, 
Mnie na pokładzie nie ma. 

Cudnie prostą melodię, 
Próbuje mróz na szybach. 
Za koronkową mgłą, 
Misterium się rozgrywa. 
A tutaj na rozdrożu, 
Samotność wciąż szaleje. 
I nijak stąd do wiary, 
I nijak do nadziei. 

Motyw złego snu, 
Nogi skuwa lód. 
Zapraszali wszak, 
Uśmiechnąć się, wyciągnąć dłoń, wejść. 
Żaglował ktoś sobie tobą, 
Mówiąc tylko ty, ty i twój rozum. 
I dryfujesz tak, człowiek bezludny, 
Prosili wszak, uśmiechnij się i wejdź. 

Przecież musi być stół, 
I dobre oczy nad stołem. 
Ulica kręta w dół, 
I łuna ponad kościołem. 
Dotyk dziwnie znajomy, 
Coś jak dziecięcy pokój. 
Jedna dłoń jego to dobroć, 
Druga dłoń jego to spokój. 

Przecież musi być stół, 
I dobre oczy nad stołem. 
Ulica kręta w dół, 
I łuna nad kościołem. 
Cóż tam ten tłum dostrzega, 
Trwający w zachwyceniu, 
Coś mówi spróbuj z nimi, 
Coś mówi zostań w cieniu. 

Motyw złego snu, 
Nogi skuwa lód. 
Zapraszali wszak, 
Uśmiechnąć się, wyciągnąć dłoń, wejść. 
Żaglował ktoś sobie tobą, 
Mówiąc tylko ty, ty i twój rozum. 
I dryfujesz tak, człowiek bezludny, 
Prosili wszak, uśmiechnij się i wejdź.
 
Prosili wszak, uśmiechnij się i wejdź.